Ζητείται Γραμματέας

Επειδή η Blogόσφαιρα διαθέτει υψηλού επιπέδου ανθρώπους κάνω μιά διακοπή στην ανάρτηση φωτογραφιών για να πληροφορήσω τους επισκέπτες και τις επισκέπτριες ότι στην επιχείρηση έχουμε ανάγκη από μιά άξια γραμματέα. Πρέπει να γνωρίζει πάρα πολύ καλά την Αγγλική (όχι επίπεδο Lower), αλλά και την Ελληνική γλώσσα, να είναι ορθογράφος, να μπορεί να γράψει ένα κείμενο αλληλογραφίας χωρίς να πρέπει να της διορθώσω τα λάθη, να μπορεί να επικοινωνεί άνετα, να ακολουθεί την οργάνωση του γραφείου και να μπορεί να έχει ποικίλα καθήκοντα. Δεν ψάχνουμε για θηλυκές Einstein αλλά θα θέλαμε να διαθέτει την κοινή ευφυία και λογική. Να είναι υπεύθυνη, τακτική και, γενικά, να μπορεί να κρατήσει τις ισορροπίες σ' ένα επαγγελματικό περιβάλλον. Αν έχει αποφοιτήσει από σχολή αγγλομαθών γραμματέων αυτό θα είναι πλεονέκτημα. Ο τόπος εργασίας είναι το Κορωπί και οι συνθήκες εργασίας ευχάριστες. Καλό θα είναι να μένει σε κοντινή περιοχή και να έχει δικό της μέσο κίνησης, γιατί η πρόσβαση με τα μέσα συγκοινωνίας δεν είναι τόσο εύκολη. Παρακαλώ οι απαντήσεις στο e-mail μου.

Ερείπια...

Εκτός από τις βάρκες, έχω αδυναμία και στα ερείπια. 'Εχω φωτογραφίσει αρκετά, όχι όμως πολλά. Αυτό εδώ είναι ένα πολύ όμορφο δείγμα κτισίματος από πέτρα, με τον σωστό τρόπο, δηλαδή με το ταίριασμα της μιάς πέτρας με τις άλλες, και όχι με την χρήση άφθονης λάσπης, όπου κάθε πέτρα "πλέει" μέσα σε ένα στρώμα λάσπης κι έτσι ο κτίστης αποφεύγει το πελέκημα της πέτρας που είναι το βασικό χαρακτηριστικό αυτού του είδους της δομής αλλά και δυσκολία και μεγάλο μέρος του κόστους! Είναι κρίμα ότι τέτοια κτίσματα, με πολύ δουλειά των αυθεντικών τεχνιτών φορτωμένα, αφήνονται να ρημάζουν και πολύ συχνά να μετατρέπονται σε "πολυτελείς μαιζονέτες" του τσιμέντου και της οικοδομικής και πολεοδομικής αναρχίας!

Ένας βράχος

Από την θάλασσα του Ηραίου πάλι. Ένας βράχος στέκεται όρθιος, προφανώς χιλιάδες χρόνια, αλλά το κύμα έχει πελεκίσει τον μίσχο που τον ενώνει με τη ρίζα του. Πόσο θα αντέξει ακόμη στη φθορά; Κολυμβητές, (προφανώς) βρήκαν τρόπο ν' ανεβαίνουν πάνω του και να κάνουν βουτιές: Ένα σχοινί με θηλειές οδηγεί από τη θάλασσα στην κορυφή...

Η παιχνιδιάρα μάγισα...

Είναι παιχνιδιάρα, είναι όμορφη, είναι πλανεύτρα, είναι μάγισα. Ποιά είναι; το βρήκατε. Η Θάλασσα. Φτιάχενι εικόνες που μοιάζουν εξωτικές, μαγικές. Κι εμείς απλώς σκοπεύουμε και πατάμε. Αυτή είναι η δημιουργός!

Το γελαστό παπί...

Δεν σας φαίνεται σαν να χαμεγελάει; Παπί από το Αττικό Πάρκο.

Παράθυρα...

Μετά από κάποιες πόρτες λέω να βάλω και μερικά παράθυρα. Αυτό εδώ είναι από το Σίγκρι της Λέσβου. Το χωριό, πραγματικό χωριό, χωρίς "σύγχρονες" κατασκευές και "πολυτελείς κατοκίες". Κοντά στο απολιθωμένο δάσος και μ' ένα πολύ ενδιαφέρον μουσείο σχετικό με τα ευρήματα. Η περιοχή που βρέθηκαν απολιθωμένα Sequoia, αυτά τα πανύψηλα (30+μ.) δέντρα που μόνο στην νότια Αμερική φυτρώνουν...

Και πάλι βάρκες...

Τι έπαθα και ξέχασα τις αγαπημένες μου βάρκες! Και μιά και φαίνεται ότι πάμε ντουγρού για καλοκαίρι, δείτε λίγο καλοκαιρινό τοπίο να μυρίσετε πάλι λίγο θάλασσα, λίγο ψαρίλα, λίγο πετρέλαιο... Σας έχω ξαναπεί (αν θυμάστε) ότι στην Μηλίνα του Πηλίου οι ψαράδες έχουν ιδιαίτερη προτίμηση στο λαμπερό κόκκινο χρώμα για τά καΐκια τους. Ακόμη μιά περίπτωση...

Πόρτες

Εκτός από τις βάρκες και τα ερείπια, έχω αδυναμία και στις πόρτες. Δεν έχω φωτογραφήσει πολλές αλλά πάντα ψάχνω για κάποια όμορφη, παλιά πόρτα, αλλά δυστυχώς πολύ λίγες έχουν διασωθεί! Αυτή εδώ είναι από την Στυλίδα. Το χρώμα, οι ...ρυτίδες της, το σπίτι γύρω απ' αυτήν και τα άνθη στο παρτεράκι, όλα αυτά μου άρεσαν. Δεν έχει τίποτε το εξαιρετικό αλλά, νομίζω, αποπνέει μιά νοσταλγική ατμόσφαιρα.

Σύρματα...

Στην Μήλο υπάρχει μιά περιοχή που λέγεται "Σύρματα". Ο λόγος αυτού το ονόματος είναι ότι όλα τα σπίτια είναι παραθαλάσια και στο ισόγειο διαθέτουν χώρο αποθήκευσης της βάρκας του σπιτιού, όπου ανελκύουν το σκαρί με έναν "εργάτη" (κάτι σαν μαγγάνι που πολλαπλασιάζει τη δύναμη έλξης) και ένα ΣΥΡΜΑτόσχοινο. Η περιοχή είναι ιδιαίτερα γραφική και εντυπωσιάζει ότι μοιάζουν όλοι οι κάτοικοι να είναι μιά παρέα ή μιά οικογένεια. Το καλοκαίρι μπαίνουν στην παρέα και οι επισκέπτες, 'Ελληνες και ξένοι που τυχαίνει να μένουν στα ενοικιαζόμενα δωμάτια της περιοχής.

Το πεύκο...

Είχα την τύχη να ζω, τα τελευταία 6 χρόνια, σ' ένα όμορφο αγροτικό περιβάλλον. Πεύκα είναι ένα από το είδη φυτών που περιβάλλουν το σπίτι μου. Φυτεύτηκαν πριν 12 περίπου χρόνια και τώρα, αφού άντεξαν την επίθεση των απαίσιων σκουληκιών (κάμπιες), με τη βοήθεια της επιστήμης (ράντισμα) είναι απόλαυση να τα βλέπεις και να γεμίζουν το οπτικό σου πεδίο. Η φωτογραφία είναι από το παράθυρο της κουζίνας. Τίποτε το ιδιαίτερο, από φωτογραφική άποψη, αλλά μου αρέσει αυτή η πράσινη ηρεμία που εκπέμπει το πεύκο, αυτό το (ταλαιπωρημένο από τις φωτιές) σύμβολο της Ελληνικής χλωρίδας! Προσφέρεται και για Desktop!

Η ...απλοϊκή τέχνη!

Στη Χαλκιδική βρέθηκα σ' έναν ταρσανά (=το ναυπηγείο για τα ξύλινα σκαριά). Το καΐκι της φωτογραφίας ήταν νεότευκτο και έτοιμο για καθέλκυση. Μου έκανε εντύπωση η γοργόνα της πλώρης. Προφανώς φτιαγμένη από γύψο και με απλοϊκή λαϊκή τεχνοτροπία. Εκείνο που θα ήθελα να ξέρω είναι ο λόγος που έκανε τον καπετάνιο του σκαριού να θέλει αυτό το θηλυκό στην πλώρη του! Επίσης αναρωτιέμαι για το χρώμα που διάλεξε ο καλλιτέχνης για τις ρώγες της γοργόνας! Αλλά από μακιγιάζ το ψαροθηλυκό σκίζει, ε;

Η φύση κάνει ...τέχνη!

'Εχω δει πολύ ασυνήθιστες εικόνες από κορμούς δένδρων. Μερικές έχουν βρει μια θέση στο διαδίκτυο. Ζώα, ανθρώπινες φιγούρες, τολμηρές ερωτικές στάσεις, κ.α. Σήμερα βρήκα φωτογραφίες που είχα πάρει πριν δυό χρόνια στη Χαλκιδική. Μην μου πειτε ότι δεν σας θυμίζει τίποτε αυτή η φωτογραφία...

Ευτισμένο και με πολά κέφια το 2007!

Γεύση καλοκαιριού...

Στο προηγούμενο σας έδωσα ένα κουίζ με τη γοργόνα και το περίεργο αντικείμενο. Και πολύ σωστά μαντέψατε ότι ήταν από βάρκα. Τώρα σας δίνω και το καΐκι με τον καϊκτζή. 'Οχι ότι λέει και πολλά σαν θέμα ή φωτογραφία γενικώς, αλλά μυρίζει καλοκαίρι και θέλω να σας το θυμίσω μεσοχείμωνο κα με πρόβλεψη να κάνει κρύο...

Και μιά ακόμη φωτογραφία από λεπτομέρεια διπλανού καϊκιού. Οι λεπτομέρειες βρίσκω ότι συχνά είναι γοητευτικές...

Χαρούμενες γιορτές σε όλους/ες σας και με υγεία το 2007.

Εύκολο Κουίζ...

'Ενα εύκολο... Από τι είναι η φωτογραφία; Και τι είναι αυτό το κόκκινο αντικείμενο;

Γόης ή φονιάς;

Αυτό το όμορφο ζώο είναι ένα φίδι που φιλοξενείται στο Αττικό Πάρκο (Σπάτα). Δεν ξέρω αν είναι δηλητηριώδες, (δεν προσπάθησα να το ανακαλύψω) αλλά το βρίσκω εξαιρετικά γοητευτικό, με τα όμορφα χρώματα που κοσμούν το δέρμα του. Μερικοί εξοικειώνονται με αυτά τα ζώα και διατηρούν ως κατοικίδια. Προτιμώ να τα βλέπω πίσω από ένα τζάμι...

Ασκητής

'Οχι, δεν πρόκειται για τον γνωστό σεξολόγο γιατρό, αλλά για έναν κυριολεκτικό ασκητή που έζησε μέσα σ' έναν βράχο στις όχθες του Αλφειού, στο χωριό Μάτεσι της Ηλείας. Τοπίο συγκλονιστικής ομορφιάς, με πλούσια βλάστηση και πεντακάθαρα νερά. Δεν ξέρω το όνομά του ούτε πότε έζησε ούτε τι κατάφερε μ' αυτόν τον τρόπο ζωής. 'Ομως είναι εντυπωσιακό το κατόρθωμά του να στήσει εκεί πάνω έναν θάλαμο όπου έζησε ασκητικά, προφανώς ωθημένος από τις θρησκευτικές του ανησυχίες (που δεν μπορώ να συμμεριστώ ούτε να κατανοήσω). 'Οπως και δεν κατάλαβα πώς κατόρθωσε να ανέβη τον γκρεμό για να χτίσει το ενδιαίτημά του. 'Εψαξα να βρω το όνομά του και άλλες πληροφορίες γι αυτόν τον άνθρωπο αλλά δεν το κατάφερα! Αν ξέρεις έπισκέπτη/τρια κάτι γι αυτόν σε παρακαλώ γράψ'το.

Κουίζ...

Από τις δοκιμές της νέας μου ψηφιακής. Μπορείτε να βρείτε τι δείχνει η φωτογραφία και πού έχει βγει; Βραβείο, όπως πάντα, διατίθεται φωτογραφία σε εκτύπωση Α3.

Με το βελονάκι...

Μικρή πόλη στην Πελοπόννησο. Η εξώπορτα του σπιτιού "δίνει" στη δημοσιά. Βαμμένο ξύλο, απλή σιδεριά και τα κουρτινάκια που μάλλον κάποια γιαγιά (ή κάποια κοπελιά;) έπλεξε με το βελονάκι της κόμπο-κόμπο, για να προστατέψει το σπιτικό από τα αδιάκριτα βλέμματα. Απλό σχέδιο, λευκό της αγνότητας. Το βρίσκω όμορφο!

Ταμπέλες...

Οι ταμπέλες σε πολλά μέρη της Ελλάδας, αυτές οι ζωγραφιστές, με μεράκι, ταμπέλες (και όχι οι κακόγουστες φωτεινές) είναι γλυκύτατες. Μου αρέσει να τις φωτογραφίζω αλλά λιγοστεύουν επικίνδυνα! Εκτοπίζονται από τις προκλητικές, φωτεινές, κακόγουστες και, συνήθως, ξενόγλωσσες ή με λατινικούς χαρακτήρες "σύγχρονες" ταμπέλες. 'Εχω δει: "Ispaniko Epiplo", "Lebensmittel" (σε μπακάλικο ακραίας συνοικίας), "Möbel" (σε επιπλάδικο επίσης ακραίας συνοικίας) και άλλα ανοσιουργήματα. Η σημερινή είναι από την Μύτικα Αιτολοακαρνανίας. 'Ενα όμορφο ψαροχώρι με υπέροχη θάλασσα και εκπληκτικά κοντινά νησάκια.

Νερόμυλος

Κάποτε το ψωμί των ανθρώπων πέρναγε μέσα από τον μύλο, με κίνηση που προερχόταν από τη δύναμη του ανέμου ή του τρεχούμενου νερού. Πόσοι έχουμε δει το εσωτερικό ενός νερόμυλου, άραγε; Στην 'Ηπειρο, κοντά στα Αλβανικά σύνορα βρίσκεται η περιοχή "Μπουραζάνι" με παραδείσια τοπία, όπου το νερό αφθονεί και προσφέρει, εκτός από την πλούσια βλάστηση, και κίνηση. Από το νερό, χωρίς να πληρώνει λογαριασμούς στη ΔΕΗ, παίρνει την ενέργεια που χρειάζεται ο μυλωνάς, για να κάνει το στάρι αλεύρι. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη οι παραδοσιακοί νερόμυλοι. 'Εστω και λίγοι...

Ανώμαλη προσγείωση;

Αυτό το θέαμα το βλέπω αρκετά χρόνια όποτε περνώ από τον εθνικό δρόμο και στο κομμάτι Κατερίνη-Τέμπη. Δεν ξέρω πώς σκέφτηκε ο ιδιοκτήτης σπιτιού-αεροσκάφους (αλήθεια, πού να το βρήκε;). Ο κάτω από το αεροπλάνο όροφος μοιάζει καφετέρια. Λέτε οι πελάτες να έχουν ψευδαισθήσεις ότι ...πετούν;

Χειμώνας...

Το τοπίο από το Πήλιο. Εκεί ο χειμώνας (αλλά και οι άλλες εποχές) έχει το μεγαλείο του! Τα κλαριά, παρ' ότι γυμνά, έχουν μιά δική τους ομορφιά, ιδίως όταν φόντο τους είναι ένας καθαρός ουρανός.

Ο λογαριασμός...

Κόρφος Κορινθίας. Ταβέρνα. Ο λογαριασμός...

Συχνά εισπράττω σχόλια ότι αποφεύγω την ανθρώπινη παρουσία στις φωτογραφίες μου. Ίσως είναι αλήθεια. Δεν ξέρω γιατί, αλλά υποψιάζομαι ότι ο λόγος είναι μάλλον το ότι η ανθρώπινη παρουσία δεν είναι εύκολο θέμα για ατάλαντους όπως εγώ. Μερικές φορές, όμως, κάνω εξαιρέσεις στον κανόνα.

Το παιδί ήταν (τότε) περίπου 10 ετών. Βούταγε στη θάλασσα κι έβγαζε περίεργα όντα (μερικά τα έχω φωτογραφίσει και ήδη αναρτήσει εδώ και μήνες). Το αλάτι που στέγνωνε στο πρόσωπό του με εντυπωσίασε και με έκανε να πατήσω το κλείστρο.

Αυτές είναι από την Καρδαμύλη (Η γενική άποψη) και από την Μονεμβασιά (το σπίτι). Αφιερωμένες σε επισκέπτρια που μου ζήτησε να βάλω φωτογραφίες από την Πελοπόνησσο.

Σαν σκύλος...

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αυτό το ζώο θεωρείται ιδιαίτερα εργατικό. "Εργάζεται σαν σκύλος" λένε για τους μοχθούντες. "Σκυλίσια ζωή" γι αυτούς που βασανίζονται. Σας ορκίζομαι ότι δεν είδα σκύλο να εργάζεται. Γαϊδάρους, μουλάρια, άλογα, βόδια, ναι. Αλλά σκύλους; Ποτέ! Το σκυλί της φωτογραφίας αναπαύεται (μάλλον μετά από σκληρή δουλειά που δεν είδα γιατί δεν ήμουν εκεί..) στο λιμάνι του Λαυρίου.

Οι παπλωματάδες...

Πριν βγουν τα στρώματα με τα ελατήρια ("στρωματέξ" έχει επικρατήσει να λέγονται, από την πρώτη μάρκα που βγήκε) τα στρώματα περιείχαν μπαμπάκι, που ήταν η εξέλιξη από τα αχυρένια της πιο παλιάς και μίζερης εποχής. Το μπαμπάκι έχει, όμως, το ελάττωμα να "κάθεται" και χρειαζόταν κάθε χρόνο ή δύο χρόνια, να το "τινάζουν". Τι σήμαινε αυτό; Υπήρχαν οι παπλωματάδες, όλοι πόντιοι, που χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της φωτογραφίας τίναζαν το μπαμπάκι του στρώματος (και των μαξιλαριών καθώς και των παπλωμάτων) και το έκαναν αφράτο. Μετά ξαναγέμιζαν τα στρώματα και τα μαξιλάρια, τα έραβαν και τα καπιτονάριζαν. Ήταν αφάνταστη η ευχαρίστηση να ξαπλώνεις πάνω σ' ένα φρεσκοτιναγμένο στρώμα (σεξ δεν είχα δοκιμάσει γιατί ήμουν παιδί και τα παιδιά, τότε, δεν την είχαν αυτή τη συνήθεια...). Επίσης ήταν πολύ μεγάλος ο χαβαλές γιατί οι αυλές γέμιζαν μπαμπάκι που πετούσε στον αέρα και τα παιδιά πολύ το διασκέδαζαν (αν δεν υπήρχε αυλή δεν γινόταν τίναγμα!).

Ο επίσημος όρος για τους παπλωματάδες ήταν "Εφαπλωματοποιός". Κι αν δείτε την ταινία "Ο Ψευτοθόδωρος" ή κάπως έτσι, με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και τον Παντελή Ζερβό, θα παρατηρήστε ότι ο Ζερβός, ως βουλευτής, μιλάει στη συγκέντρωση των "Εφαπλωματοποιών" καταλήγοντας με την φράση "Διότι ο καυγάς είναι για το πάπλωμα"...

Τη φωτογραφία την έβγαλα στην Κόνιτσα. Το μνημείο έχει σκοπό να τιμήσει αυτό το επάγγελμα και τους ανθρώπους που το εξασκούσαν και που σήμερα έχουν εξαφανιστεί!

Ερήμωση...

Πάλι από τη Λέσβο. Πέραμα. 'Ισως το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο του νησιού. Εδώ βλέπετε την κεντρική πύλη και τη μάντρα εργοστασίου, μάλλον βυρσοδεψίου. Πόσοι άνθρωπο και πόσα αμάξια διάβηκαν αυτή την πύλη! Σήμερα ερειπωμένο περιμένει την "αξιοποίησή" του, ποιός ξέρει πώς, ίσως με τη μορφή ξενυχτάδικου για τους τουρίστες...

Ηλιοβασίλεμα

Καθώς ο χειμώνας πλησιάζει ίσως είναι καλό να διατηρήσουμε την επαφή μας με το καλοκαίρι. Το ηλιοβασίλεμα είναι από τα πιό δημοφιλή θέματα των απανταχού φωτογράφων. Εκατομμύρια ηλοβασιμέματα έχουν φωτογραφηθεί. Εδώ σας δίνω άλλο ένα, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις (απλώς εμένα μου αρέσει) από την Ερεσσό της Λέσβου. 'Ετσι, για την διατήρηση της επαφής με τον ήλιο και το καλοκαιράκι!

Άλλο ένα χωριάτικο σπίτι

Αυτό στην Κρήτη. Δεν δείχνει ολόκληρο το σπίτι αλλά την όμορφη πινελιά του φυτού με τα κόκκινα άνθη με φόντο την κληματαριά. Δυστυχώς οι κληματαριές χάνονται σιγά-σιγά (έως και γρήγορα, θα έλεγα) γιατί το γκρίζο του τσιμέντου θεωρείται (από τους εργολάβους) πιό όμορφο χρώμα από το πράσινο (γενικώς)...