Ελληνικές γωνιές

Συχνά ξαναβλέπω παλιές φωτογραφίες, όπως αυτή εδώ. Και ανακαλύπτω νέα ενδιαφέροντα (για μένα) στοιχεία. Η σχέση μου με τη θρησκεία είναι ανύπαρκτη έως αρνητική. Αλλά μερικά ξωκλήσια τα βρίσκω όμορφα, κυρίως γιατί έχουν κάτι από την ψυχή αυτών που τα έφτιαξαν στη μέση του πουθενά! Από τη Θάσσο ετούτη. Έκανα και μιά ζαβολιά: Γκρίζος ήταν ο ουρανός αλλά δεν μου πήγαινε και τον ...αποκατέστησα!

Η 'Ηρα στα χιόνια...

Δεν διασκεδάζουν μόνο τα παιδιά με το χιόνι. Η Ήρα άφησε το σπιτάκι της για να κάτσει στα μαλακά!

Καλό ταξείδι....

Συλλεκτικό Ρολόϊ...

Σε μαγαζί της Μακρινίτσας

Ελιά και ουρανός...

Χωρίς λόγια

H Φύση κάνει τέχνη...

Εδώ γλυπτική. Και μάλιστα αφηρημένη...

Καλώς να μας μπει...

Χωρίς (πολλά) λόγια...

Μακρινίστα πάλι. 'Ομορφο μαγαζί!

Το βουνό των Κενταύρων

Κάθε φορά που βρίσκομαι στο Πήλιο θα βρω μερικά ενδιαφέροντα (για μένα) θέματα. Δεν ξέρω αν είναι και για τους/τις επισκέπτες/ριες...

Μακρινίτσα ο τόπος. Το όμορφο αρχοντικό στο "φρύδι" χτισμένο. Με εκπληκτική θέα στο βουνό. Με τον τηλεφακό "μπήκα" μέσα στο σπίτι, από τα παράθυρα και ένοιωσα τη ζεστή και άνετη ατμόσφαιρά του. Σε μεγέθυνση διαβάζεις και τον τίτλο του βιβλίου που είναι αφημένο πάνω στον σοφά. Υποθέτω ότι ξέρετε πώς να μεγεθύνετε την εικόνα. Απλώς κάντε κλικ πάνω της...

Το Υπουργείο Υγείας προειδοποιεί...:

Διαβάτης στην πλατεία του χωριού. Το τσιγάρο ένα με το πρόσωπο. Η προσπάθεια βαθουλώνει τα μάγουλα. Λέτε να τον πείσει το σύνθημα πάνω στο κουτί ότι: "κάνει κακό στην υγεία";

Το κουτί...

Το "μοναχικό" ταχυδρομικό κουτί. Στέκεται εκεί, βιδωμένο στον τοίχο, πολύ πριν μας έλθουν τα courier και τα "κινητά". Δεχόταν τα μηνύματα των απομονωμένων από την απόσταση και τη φύση ανθρώπων. Ακόμη αντέχει στον χρόνο, έστω και με λίγη σκουριά στο κορμί του.

Καλαματιανή...

Αυτή την εποχή μάζεψα ελιές από τον κήπο μου. Η καλαματιανή ελιά έχει την δική της προσωπικότητα. Και νοστιμάδα! Οι πρώτες έγιναν ήδη και είναι υπέροχες!

Θλίψη...

Δεν βρίσκετε ότι αυτό το μωρό έχει μία θλίψη στα μάτια του; Χώρια που του τρύπησαν και τα αυτιά για τα σκουλαρίκια!

'Ετοιμος...

Από την ίδια παραλία...

Χωρίς λόγια

Ταβέρνα "Αιγαίο"

Χαμένη κι απομονωμένη σε μιά ερημική ακτή του Πηλίου, από την πλευρά του Αιγαίου, στον μυχό ενός μικρού κολπίσκου. Για να φτάσεις περνάς μερικά χιλιόμετρα χωματόδρομο, ανάμεσα από χιλιάδες ελιές και πυκνή βλάστηση κάθε είδους. Γνήσια χωριάτικη ταβέρνα, με τον Θανάση και την οικογένεια να μαγειρεύουν και να σερβίρουν απλά και νόστιμα φαγητά. Πιάτα χωρίς "ντεκόρ", λαχανικά από τον κήπο και ψαρικά ψαρεμένα από τον ιδιοκτήτη. Ως φωτογραφία τίποτε το αξιόλογο. Ως πλησίασμα της φύσης και γευστική ανάμνηση ναι...

Πουλιά...

Δεν σας θυμίζει σκηνή από την ανθρώπινη κοινωνία; Ο ένας ψύχραιμος και στητός, ο άλλος (ή ή άλλη;) πλησιάζει να του πει ένα μυστικό!

'Εντομα...

Συνήθως μας ενοχλούν με την παρουσία τους. Πετάνε επίμονα γύρω από λάμπες, πέφτουν στον καφέ μας ή στ πιάτο μας, μέχρι να θυμώσουμε και να πιάσουμε το γνωστό εργαλείο εξολόθρευσης! 'Ετσι κι αλιώς ζουν ελάχιστα. Μερικές μέρες μόνο η ζωή τους. Αν τα παρατηρήσεις από κοντά έχουν μιά αξιοθαύμαστη κατασκευή και άψογη συμμετρία. Φακός Macro 100/f2.8, με flash-δακτύλιο.

Κόκκινο σε θαλασσί φόντο

Χωρίς λόγια (τι χρειάζονται, άλλωστε;)

Βραδυνό μπάνιο...

Η ώρα ήταν προχωρημένη. Λίγο πριν σκοτεινιάσει εντελώς. Η δυνατότητα ISO 1600 στην ψηφιακή έκανε δυνατή τη λήψη...

Βαρκών συνέχεια...

Και τώρα που μου δώσατε θάρρος συνεχίζω... Λέσβος. Δεν θυμάμαι ακριβώς σε ποιό σημείο. Κανένα ειδιαίτερο σχόλιο εκτός από το ότι μου άρεσε η χρωατική αντίθεση της λαγουδέρας με το γαλάζιο της βάρκας, της θάλασσας και του ουρανού.

Πάλι βάρκες...

Είπα να σας αφήσω να αποτοξινωθείτε από βάρκες αλλά είναι η ώρα τους πάλι. Απλή ψαρόβαρκα με κουπιά στη Σκιάθο. Τα σημάδια στο κορμί ης με τράβηξαν!

Reflections...

Το λιμάνι του Λαυρίου καθρεφτίζετασι στα γυαλιά της κυρίας. Αφαίρεση!

Μετά από βροχή...

Κι ένα χλωρό φύλλο συκιάς. Μετά από βροχή. Μου αρέσει πολύ αυτή η ανάδειξη της λεπτομέρειας...

Συχνά μιά ασήμαντη λεπτομέρεια ενός πράγματος μπορεί να κάνει εντυπωσιακή παρουσία αν απομονωθεί. Εκεί στηρίζεται αυτό που επεκράτησε να λέγεται "μακροφωτογραφία" (περίεργος όρος, μάλλον κακομεταφρασμένος από τα Ελληνικά που ξαναγύρισε στα Ελληνικά με λάθος έννοια. Μάλλον "μικροφωτογραφία" θα έπρεπε να λέγεται). Αυτά είναι σχεδόν εντελώς ξεραμένα φύλλα. Τόπος: Μηλιές του Πηλίου.

Πόρτες...

Σε μέρη ..."εξωτικά" (εννοώ την Ελληνική επαρχία) μου αρέσει να παρατηρώ τις πόρτες, τα παράθυρα, τις σιδεριές στα μπαλκόνια, τα ακροκέραμα, τα φουρούσια και, γενικά, όλα τα οικοδομικά στοιχεία σε παλιά σπίτια. Αυτά που μερακλήδες μαστόροι δούλεψαν με τέχνη και πάρα πολλή υπομονή, μια και δεν είχαν τις σημερινές τεχνικές ευκολίες που παράγουν "βιομηχανική τέχνη"! Στη Λευκίμη της Κέρκυρας (αυτό το μέρος σαν να με σημάδεψε!) φωτογράφησα μερικές πόρτες. Δεν είναι τίποτε το θεαματικό. Κοινές πόρτες είναι αλλά είναι παλιές και ξέροντας ότι αυτό που βλέπεις έγινε με μεράκι και υπομονή τις κάνει πιό όμορφες.

Μπαλκόνι στο ...παρελθόν!

Λευκίμη και πάλι. Αυτές οι μπαλκονόπορτες κάποτε έκλεισαν για πάντα! Κι οι κάτοικοι αυτού του σπιτιού δεν τις ξανάνοιξαν. Αφήνοντας πίσω μιά ιστορία και μερικά παλιά αντικείμενα. 'Ομως η ζωή είναι παρούσα. Με τη μορφή έστω ενός καχεκτικού αναριχητικού φυτού!

Μια φορά ήταν...

Κάποτε ήταν μιά περήφανη Chevrolette, ποιός ξέρει ποιά χρονιά πρωτοκυκλοφόρησε, τι χρώμα να είχε, πώς ήταν τα καθίσματα και τι κυκλοφοριακές δόξες είχε δει, πόσες ψυχές είχε μεταφέρει και πού. Αν είχε δει άστεγους έρωτες στα καθίσματά της! τώρα είναι ένα ήσυχο ερείπιο σε μιά αυλή ενός επίσης ερειπωμένου σπιτιού, στη Λευκίμη της Κέρκυρας. Κάνει παρέα με μιά συκιά που ίσως ελπίζει να ακούσει κάποτε το μοτέρ της να ετοιμάζεται για ταξίδι!

Ψάρια...

Ψαράς σε χωριό του Πηλίου. Κάθε πρωί, στο ίδιο σημείο, τα καΐκια φέρνουν την ψαριά. Ο κόσμος ξέρει πως το ψάρι είναι φρέσκο και μαζεύεται. 'Ετσι βγαίνει το μεροκάματο. Γραφική και πρωτότυπη φιγούρα ο μουσάτος ψαράς με την μποέμικη αμφίεση...